Jawel, ik moet meer bidden, meer getuigen, meer tijd doorbrengen met het bestuderen van de bijbel, ik moet vrijmoediger worden in mijn spreken en handelen, ik moet meer aandacht voor mijn vrouw en kinderen en buren hebben, ik moet meer liefde opbrengen voor lastige collega’s en ook de aardige collega’s mag ik niet veronachtzamen, mijn werk moet met meer dan alle ijver gedaan worden, ik moet ook veel vaker mijn familie bezoeken, daarnaast mag ik geen samenkomst, bidstond, extra ingelaste bidstond missen en moet ik veel meer mijn gaven najagen en vooral de liefde, die nooit genoeg is……………
En de Here Jezus zegt: Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven….
Te vaak ben ik (en met mij vele anderen, merk ik) niet gekomen tot Jezus, maar tot “mijn werkheiligheid”.
Waarom doen we ons dit zelf aan?
Ik merk bij mezelf, wanneer ik “ernaast zit” veelal twee redenen:
- ik wil graag uitblinken in heiligheid en wordt fanatiek;
- ik voel me schuldig dat ik nog niet ben zoals Jezus (en toch ben ik al een aantal jaren “op de weg”).
Het is duidelijk: het is in zo’n geval nodig dat we het sprongetje maken van “ik moet…” naar Christus:
….neemt MIJN juk op u en leert van MIJ, want IK BEN zachtmoedig en nederig van hart, en gij zult rust vinden voor uw zielen; want MIJN juk is zacht en MIJN last is licht.
Zo wil de Here Jezus dat we ons laten leiden en laten leren. Alle dingen komen dan in het juiste perspectief: we krijgen weer meer door dat de Vader ons lief heeft, ons nabij is, ons leert welke weg we mogen gaan. Zodoende is er rust en veiligheid en vrede en blijdschap en……….
heiligheid!! Hallelujah!
Dank U Heer Jezus voor U en uw genade, overvloedig en rijk!
