Een bijzonder voorbeeld, waaruit blijkt hoe ook de Here Jezus met de Zijnen bewogen is en met hen meelijdt, vinden wij in de kortste tekst van het Nieuwe Testament: “Jezus weende” (Johannes 11:35). Het zijn slechts twee woorden, die veelbetekenend zijn.
Het wenen van de Here Jezus was zó opmerkelijk, dat de mensen tegen elkaar zeiden: “Zie (Kijk), Jezus huilt.” (Johannes 11:36) Zij zagen de warmte, de liefde en de betrokkenheid van de Here Jezus, toen Hij huilde.
Het huilen van de Here Jezus was heel opmerkelijk. Hij wist, dat Hij Lazarus uit de dood zou opwekken. Toch huilde Hij. Toch had Hij verdriet. Hij had verdriet om Lazarus. Hij had verdriet met Maria en Martha. Hij huilde zelfs zeer opvallend. In Johannes 11:33 staat, dat Hij verbolgen in de geest was en dat Hij diep ontroerd was. Dit wijst op diepe inwendige emoties, die openlijk en zichtbaar waren. Het spreekt van een diepe bewogenheid. De Heer was op dat moment zeer emotioneel.
De Heer heeft vaker gehuild. Lucas 19:41-44 vertellen ons, dat Hij weende toen Hij de stad zag, die verwoest zou worden. Jezus weende en had verdriet om de stenen van Jeruzalem. Hij weende om de opgestapelde stenen, die tot huizen en paleizen gevormd waren, omdat ze afgebroken zouden worden. De Heer had Jeruzalem lief en was bewogen met de stad.
In Hebreeën 5:7-10 lezen wij, dat de drie jarige rondwandeling van de Heer in zekere zin een groot tranendal geweest is. Ook laten deze verzen ons iets zien over de zin van het lijden in het leven van de Here Jezus. Hij leerde gehoorzaamheid uit het lijden. Het lijkt een vreemde uitspraak, dat onze Heiland gehoorzaamheid moest leren. Toch staat het er. Vaak vragen mensen die lijden, wat de zin van hun lijden kan zijn. Er kan door anderen soms heel gemakkelijk over de zin van hun lijden gesproken worden. Soms lijkt het lijden helemaal geen zin te hebben en lijkt het alleen maar een gevolg van het feit dat wij leven in een zondige wereld. Misschien kan er voor ons soms ook een inhoud aan gegeven worden, als ook wij leren, om ondanks het lijden toch toegewijd aan de Heer te blijven. Dan gaan wij de weg van de Here Jezus en tonen ook wij onze (groeiende) gehoorzaamheid.
Er is een bijzondere troost die uit het wenen van de Here Jezus naar ons toekomt. Hij toont met Zijn tranen bij het graf van Lazarus niet alleen, dat Hij echt vanuit het diepste van Zijn ziel met ons meeleeft. Hij toont met Zijn werk in het tranendal, dat er een dag zal komen, dat onze tranen afgewist zullen worden. Bij het binnenkomen van de hemel en de eeuwige heerlijkheid, zal God alle tranen drogen (Openbaring 7:17; 21:4). De Heer zal niet meer wenen en wij zullen niet meer wenen. Dan zal Hij niet met ons benauwd zijn, maar zullen wij met Hem in heerlijkheid leven.
Gods zegen en groetjes
